(Eerste) Marathon Eindhoven

Voorwoord

na twee weken heb ik nog steeds niets gepost over mijn eerste Marathon belevenis. Dit omdat ik aan het schrijven was en aan het schrijven bleef en toen moest ik weer schrappen, want het verhaal zou weer veel te lang worden… gezien mijn avontuur al op zaterdag begon en eindigde op maandag.
Maar toen kwam Mari Durieux met zijn blog en zijn mededeling dat hij zijn Amsterdam Marathon avontuur in 3 delen gaat vertellen… Wat een geniaal idee, waarom heb ik daar niet aan gedacht… Dus ik steel dit idee gewoon even.

Marathon

Omdat we toch al in Eindhoven waren, konden we lekker rustig aan doen en op ons gemakje naar de start lopen. We waren wel één van de laatsten in het startvak, maar dat vind ik nooit echt een probleem. Dit veelal omdat ik graag mensen inhaal (ja, ik ben er zo één).
En om tien uur was daar opeens een schot en we mochten bijna van start… zonder grootse aankondiging… kleine tegen valler. maar ongeveer 3 minuten na het startschot waren we onderweg.

De eerste 21,1K zou ik met Kim lopen. Zij heeft een iets tragere pace en zo kan ze mij een beetje afremmen. Mijn angst met de marathon was (buiten de dromen om van vallen een giga wond op zou lopen) dat ik te snel van start zou gaan en na 35K geen stap meer kon verzetten.
Al heb ik nog wel gevraagd of ze het goed vond, want ik kan heel irritant zijn. Als ik op een relaxte tempo loop begin ik te praten en te springen op muziek. Maar dat vond ze niet erg, zei ze.

En de eerste kilometers vlogen voorbij we liepen ze ruim binnen de 7’/km en we hadden de de afspraak dat als we het hadden hoeveel we moesten dat we zouden zeggen “nog MAARRRR 39 kilometer”. En ja ik was een kwebbel kous, nog maals sorry Kim, al moest ik me wel in houden om niet te veel te gaan “dansen” en springen op de muziek die er gedraaid werd. Want ik had zo’n vermoeden dat dat er demotiverend zou kunnen werken. Ik had het te makkelijk en dat werd ook wel een paar keer gezegd. Samen met als je weg wilt moet je dat doen. Ik ben van m’n woord en daar blijf ik dan bij. Het doel was de Marathon uitlopen en de tijd was ondergeschikt. Al zou ik er 6 uur over moeten doen.

Na een tijdje moest Kim plassen, ik moest ook… maar ik dacht ophouden, want dat loop je er wel uit. Niet dus en moest toch een paar bosjes opzoeken. Maar na een paar kilometer moest ik weer, dit begon beschamend te worden. Tijdens andere loopjes hoef ik nooit te toiletteren en nu binnen de 10K al 2 maal. Maar daar bleef het ook bij.

Bij Technische Universiteit van Eindhoven werd er een zelf gemixte danceplaat gespeeld met een herhaling van Texten die door de luidsprekers klonken. De muziek was wel lekker, fijn tempo ook… maar de teksten daar werd je wel flauw van.
Ondertussen bleven we de ballonnen van de pacesers in de gaten houden. 4,5 uur zou mooi zijn, maar het doel van Kim was voor die van 5 uur te blijven.

We hebben nog een tijdje gelopen met de pacers van de 4,5 uur, maar dat ging Kim toch iets te snel. Geen ramp dan gaan we gewoon een tandje terug doen.
We probeerden de pacer van 4h45′ bij te houden. Maar dat lukte ook niet echt en helaas moesten we de 5 uur ook voorbij laten gaan. En op dat moment kwam er een klap in het gezicht van Kim had ik het idee en de motivatie dreigde weg te gaan. Waarop ik dan ook zei dat als het nodig was de hele Marathon bij haar zou blijven. Dat is niet de bedoeling en ik wil dat je een mooie tijd loopt. Alleen als je beloofd absoluut niet op te geven. Dat was aldus afgesproken.
Elke 5K kwamen we drinkposten voorbij met en zonder sponzen en met bananen. Elke post namen we wel een halve banaan. En zo kwamen we wel aan ons te kauwen voedsel.

Zo af en toe was ik tijdens wel even kwijt. Je pace verlagen is best lastig al lukte dit overall wel redelijk. Bij kilometer 20 was ik Kim wederom kwijt waarop ik weer wilde inhouden. Maar daar was Kim het niet mee eens, ik moest vanaf nu maar voor m’n eigen tijd gaan. Nog wel was succes wensen naar elkaar geroepen en de eigenlijke afspraak was dat ik zou gaan douche op onze hotelkamer zodra ik de finish over was. Maar ik vond dat ik deze belofte wel direct mondeling kon verbreken door naar haar te roepen dat ik op haar zou wachten bij de finish.

Het enige waar ik misschien toch wel spijt van heb is dat ik direct in verschrikkelijk snelle halve marathon tempo begon te lopen.
Een zware demotivatie voor iemand die het zwaar heeft, maar buiten dat ook nog een zeer onverstandige move. De eerste 10K (20-30) kon ik dit tempo wel volhouden. Maar de 30-40 begon ik in te zakken. 20 kilometer op een lager tempo lopen betekend niet dat je de volgende deel in een normaal halve marathon tempo kunt blijven lopen van 4’30″/km.
Na een paar kilometer kwam ik de pacers tegen waar we een tijdje mee gelopen hadden, die hadden vrij snel door dat ik het was en vroegen waar heb je haar gelaten? > ik moest oprotten antwoorde ik met een grote lach. Waarna er met een lach nog succes uit kwam.
Aan de zijkant hoorde ik vaak, wat loopt die snel! Eerst niet door hebbende dat ze het over mij hadden, maar doordat er opeens naar me gewezen werd. Word je er toch iets bewuster van.

Toen kwam kilometer 30, alles wat ik hierna zou lopen was al een personal best. In mijn trainingen was ik nooit verder gegaan.

En toen kwam kilometerpunt 36 en ik kon m’n tranen niet meer in houden. Nog MAAR 6 kilometer te gaan… ik ging het redden, ik ging het echt redden. Mijn eerste Marathon die ik liep voor 3 van mijn grootouders, 2 ooms en een tante was bijna voorbij. Met €140,00 op de teller voor het KWF was deze Actie bijna teneinde. En al kon ik na 500m. M’n tranen weer doen laten verdwijnen, overviel mij het gevoel van triestheid en dus ook weer de tranen bij elke aanmoediging. Ik was nog lang niet moe, de man met de hamer? Niet gezien. Al was hij er al bij kilometer 1. Ik mistte al mijn familieleden die ik had verloren. Een Marathon doet vreemde dingen in je hoofd.

En voordat ik het wist was daar het centrum en de m’n tranen vloeiden, nog voordat ik de finish over kwam. En daar opeens een gejoel en geroep van mijn naam. Een groep mensen van Ik Loop Hard stonden mij aan te moedigen.

Wat een vreemd gevoel, tranen van verdriet en geluk, mensen die je voornamelijk digitaal kent die aan het juigen zijn voor jou en zelf dacht ik op dat moment Hoe Ver Nog??? Ik was op, ik wilde dat de finish maar kwam en toen werd het parcours smaller en stonden er rijen mensen met bier in de hand bijna op jouw weg en mensen met snack in de hand die wilden oversteken.
Bocht en nog een bocht en toen… waar is toch die finish… mijn horloge gaf aan 42,3K???? Ik loop al meer dan zou moeten, heb ik iets verkeerd gedaan… nee er staan mensen langs de weg…
En toen had ik het door… geen boog, maar twee torens met finish er op… nog maar een stukje… nog een heeel lang end, nee nog maar een klein stukje Harm! Nog maar heel even, ik kan niet meer, nee kom op nog maar een klein stukje… er liep iemand, “KOM OP JE BENT ER BIJNA, NOG EVEN AANZETTEN” >”Nee ik wil fris over de finish komen” >>”je bent gek” >>>”????” Geen idee wat ik als antwoord meer kreeg.

En toen, je de finish… ik heb m’n eerste echt eerste Marathon gehaald. Drinken gehad, banaan gepakt en water, ik had water nodig en toen huilen; shaken. Ik heb het gehaald! Ik heb het gehaald! Ik heb niets kunnen doen voor jullie, daarvoor was ik te laat familie. Nu hoop ik dat ik familie van anderen een beetje geholpen heb. Het is maar een druppel op de gloeiende plaat. Maar lieve oma, opa, oma, ooms en tante ik houd van jullie.
Terwijl ik dit in m’n hoofd had werd ik weer naar de werkelijkheid geholpen door een medeloopster… “gaat het? Heb je iets nodig? Je moet niet stil blijven staan! Trek iets warms aan, je trilt!” Het enige wat ik kon antwoorden met een snik was “nee dank je”
Direct daarna hoorde ik mijn naam, Bart was naar mij aan het roepen……….

image
Foto van Ellen Vis

image

image

image

image

4 gedachtes over “(Eerste) Marathon Eindhoven

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s