Eens moet de eerste zijn

Zondag 10 januari stond de halve van Egmond op het programma. Maar laten we beginnen bij het begin.

Zaterdag 9 januari

Zaterdagmiddag direct uit het werk (ik werd opgepikt door m’n vriendin) door naar Alkmaar. Want daar zouden we gaan eten met een groep van 17 personen.Β  Dit alles was geregeld door Marco Vink van de ILH groep.

Het restaurant was zo onopvallend dat we er gewoon voorbij zijn gelopen in eerste instantie. Eenmaal het restaurant gevonden eerst nog buiten gewacht en met andere ILH-leden gepraat. Toch besloten om maar naar binnen te gaan, waar al bijna 1 tafel bezet was met hardlopers die we kenden van ILH.

Even voor half negen kwam de organisator zelf nog binnen strompelen en was het vervolgens nog wachten op 1 dame. Waarna het voorgerecht werd opgediend. Salade met tomaat en sneetjes brood met heerlijkheden.
Als hoofdgerecht kregen we per tafel een schaal lasgane en een schaal gnocchi. Welke in mum van tijd op was. Maar tot onze schrik hadden we trek in meer, maar er kwam niet meer. We moesten bij bestellen.
En een uur later dan de bedoeling liepen we voldaan naar de auto.

Direct betaald bij het inchecken, want dan zouden we niet hoeven te wachten mocht het de volgende dag erg druk zijn.

Zondag 10 januari

Op tijd ons bed uit voor het ontbijt, wat we nuttigen aan een tafel met een aantal andere hardlopers van de ILH-club. Wat een gezelligheid en een goed begin van de dag. Al begrepen we dat het met betrekking tot de wind wel eens heftig zou kunnen zijn op het strand.

Snel omkleden en spullen in de tas stoppen en uitchecken. En wat blijkt… er staat natuurlijk geen rij en hadden ook in de ochtend kunnen betalen… maar dit was wel zo fijn zo.
Hup de auto en en naar P2 om vervolgens met de bus verder naar Egmond te rijden.

Daar aangekomen zien we een hele groep bekenden image(nog meer onbekenden, maar dat doet er niet toe)… gezellig praten en grappen maken etcetera.
En dan gaat de tijd snel, tegen de tijd dat wij naar de start lopen zien we een aantal mensen terug komen van de kwart marathon met de mededeling “Het is zwaar op het strand”…

Maar vol goede moed gaan we naar de start (tussen de duinen, vlak voor het strand)… nog even wachten en we mogen….

Ik loop vandaag met m’n vriendin de eerste halve marathon samen. De zeven heuvelen loop hadden we al samen gedaan… maar nu een halve marathon…

 

En het was niet gelogen dat het zwaar was op het strand… Waar we op de weg richting het strand nog een beetje tempo konden maken, zakte dit op het strand finaal in. Β En dan kwam er opeens een mokerslagΒ m’n vriendin begonΒ last van haar kuit en knie te krijgen, we probeerden dit door te wandelen een beetje op te lossen. Maar helaas hardlopen ging gewoon niet meer, waardoor het besluit kwam de wedstrijd te staken.

Aangeklopt bij de wedstrijdleiding die ons verwees naar de KNRM wie ons terug naar het begin van het strand hadden gebracht. Deze reis duurde veel langer voor het gevoel dan wat had gemoeten.
Super bedankt mensen van de KNRM voor de service!

Dus zo kwam het dat ik voor het eerst in m’n hardloop carriΓ¨re een wedstrijd niet had uitgelopen. Had ik het gekund? Wetende dat m’n vriendin fysieke pijn had… nee absoluut niet. Er zijn namelijk dingen die belangrijker zijn dan een wedstrijd uit lopen.

image
foto 2014, gevonden via google

Een gedachte over “Eens moet de eerste zijn

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s