AM 16; dl2

ZONDAG 16 OKTOBER 2016

‘D-DAY’ / ‘M-DAY’

De wekker ging en we waren direct wakker, we hadden er echt zin in! Heerlijk pannekoken gegeten en natuurlijk ook onze shake gehad en als theeleuten moesten we ook een bakkie thee hebben. Aankleden, de laatste dingen in de tas enย kwart voor 8 stonden we te wachten op de pendelbus. Waar we 5 Fransen tegen kwamen en in combinatie van Frans en Engels met elkaar kunnen communiceren en natuurlijk elkaar heel veel succes gewenst.

In de metro hadden we een heel groot voordeel, we zaten aan het begin van de metrolijn en konden zitten tot het punt dat we moesten overstappen. De volgende metro was wel heel kort voor het gevoel, we moesten staan tot ons (en van velen) eindpunt, maar we stonden vlakbij de deur. De metro was bij de volgende stop al weer stampes vol en dat deerde sommige mensen niet om nog een beetje door te douwen om de metro in te komen. De metro was overduidelijk veel te kort, want er bleven voor zeker 2/3 treinen nog mensen op de perrons. ย Op station Amstelveenseweg mochten we dan eindelijk uit de veewagen en mochten we in alle ‘rust’ naar het Olympisch Stadion lopen.

Het stadion is toch echt een prachtig gebouw en naast het stadion hebben we dan ook de reiskleding uit gedaan en de hardloopschoenen aangedaan.

wp-1476791907977.jpg

bij de tent onze kleding ingeleverd en op naar de ingang van het stadion. Het binnen komen duurde toch langer dan dat ik had verwacht. Het duurde toch nog gauw 20 minuten voordat we binnen waren. En vanaf het veld ziet het stadion er nog geweldiger uit dan vanaf de tribunes. en dan was het half tien…

‘HET STARTSCHOT’

Het startschot had geklonken, maar ca 15 minuten later ging het hek bij ons open en om 8 minuten voor 10 kruisten wij de startstreep/matten. En ik was gestart aan mijn 2e marathon en zou deze in z’n geheel met m’n vrouw lopen.

Uit het stadion waren we vrij vlot in het vondelpark waarna we onder het Rijks (-museum) door liepen. Toch wel leuk om de hoofdstad op deze manier te bezichtigen. Leuke muziek langs de kant en de eerste draaiorgel was ook al weer gespot. Alles liep heel voorspoedig en na ongeveer 13 kilometer kwamen we uit bij de Amstel. Bij de 15 kilometer had een verzorgingspost moeten staan, maar deze hebben we echt niet gezien, wel de molen die ook op dit punt stond. Hier stonden 2 vrouwen foto’s te maken.

Ook hebben we RTL Late Night host Humberto Tan langs de kant, in zijn tuin gezien, blijkbaar had hij het heeeel warm, want hij stond in ontbloot bovenlijf in de tuin aan het werk.

De eerste verzorgingspost was eindelijk weer bij kilometer punt 20. Met mijn lieve vrouw ging het steeds slechter. Ze had kramp in haar kuiten, al hoewel kramp? In ieder geval pijn, en waarschijnlijk door dat ze in een kuiltje of iets dergelijks. Dus toch maar een stukje wandelen in de hoop dat de pijn minder zou gaan worden. Maar helaas ging het hardlopen niet fijn en na een aantal kilometers… kwam haar harde besluit… “ik stop ermee en jij gaat alleen door”. Na een dikke knuffel en kus en toch nog “probeer op je eigen tempo de finish te halen” gezegd te hebben, namen we afscheid van het doel om samen de marathon uit te lopen. Weย zouden elkaar weer bij het Olympisch Stadion zien. ย Nog maar net afscheid genomen hoorde ik bij de brug “Harm even lachen”… Sorry M, ik keek wel heel schichtig naar je toe, maar ik wilde niet met tranen op de foto komen.

En dan kamp je op het parcours van de Halve Marthon en zie je een oude ‘bekende’ op de fiets voorbij komen. Deze ‘bekende’ kende ik van de HM van Roosendaal, ik ga daar niet verder over uitwijden want ik was niet zo heel content met deze gozer van de atletiek unie op z’n fiets. Even later komt er een auto langs met ‘nog 15 minuten’ op de zijkant van de auto. Euhm 15 minuten tot wat en tot waar? In plaats van aan m’n tempo van 5’30″/km te houden liet ik mezelf opnaaien door deze uit. De auto bleek bij het 28km punt stil te staan en had nog steeds geen idee wat ermee bedoeld werd, maar de auto reed niet verder en het tempo kon weer rustiger gaan lopen.

Voor dat ik het wist kam de eerste HM-loper voorbij racen. Wat liep hij toch heerlijk makkelijk en wat had ik graag ook nog zo makkelijk gelopen. Maar uit ervaring weet ik dat een Halve Marathon race een heel andere race is dan een Marathon uitlopen. Beide zijn heel gaaf te doen, maar vergt voor mijzelf een hele andere uitdaging. Dus de neiging om opnieuw te willen versnellen ingedrukt en lekker op dit tempo door lopen. Want ik wilde rond de 5 uur over de marathon doen voor m’n vrouw. Eigenlijk wilde ik onder de 5 uur, maar ik had tussendoor al berekend dat dat er niet meer in zou gaan zitten.(Tijdens het lopen blijf ik rekenen, rekenen houd me scherp en als ik niet meer kan rekenen dan heb ik snel drinken nodig of van een verzorgingspost of uit m’n eigen belt.)

Maar door de snelle jongens op het parcours betekende ook zoveel mogelijk rechts lopen en uitkijken met inhalen. dat werd extra duidelijk toen een buitenlandse man dwars op het parcours kwam te staan nadat hij Halve Marathonlopers niet had gehoord/begrepen. Hij werd zowel links en rechts met een schouder aangetikt tegen z’n schouders.

Hardlopers zijn sociale mensen, tenzij ze strijden voor een plaatsje binnen de top 20 blijkt maar weer.

Nog voordat ik het wist liep ik weer langs het Rijks en mocht een tunnel naar beneden. De tunnel omhoog klimmen betekende met pijn in de quadriceps verder lopen. Maar opgeven was geen optie, zeker op dit punt niet meer. Dan maar iets langzamer hardlopen, maar wandelen is een ‘doodvonnis’, want met wandelen lopen de benen vol en kom ik zeker niet meer opgang.

Vlak voor het vondelpark nog een bekende ingehaald en nog snel aangemoedigd. Het vondelpark was eigenlijk best lastig, doordat het valsplat is hadden de bovenbenen het zwaar. Maar het massale aantal publiek maakte heel veel goed. Het Olympisch Stadion stadion en dus de finish kwam steeds dichterbij. Maar het stuk Vondelpark richting Olympisch Stadion duurde voor het gevoel erg lang. Alsof we een hele andere route namen als op de heenweg. Maar dit was natuurlijk niet zo.

Eindelijk kwam het Olympisch Stadion in zicht en dan is het alsof je alles vergeet. In het stadion was ik compleet vergeten te genieten. Ik had namelijk maar รฉรฉn doel. Dat doel was zo snel mogelijk de finish over en naar m’n vrouw.

Medaille in ontvangst genomen en door naar buiten. Flesje drinken in ontvangst genomen en hup naar de garderove tent. Ondertussen drie maal geprobeerd m’n vrouw te bellen, maar ze nam niet op.

WACHTEN

Bij de tent aangekomen zag ik haar tas nog staan, m’n eigen tas en gekregen en navraag gedaan hoe lang het nog zou duren voordat de bezemwagen zou arriveren. Dat kon nog wel even duren zeker vanaf het punt waar m’n vrouw uit de race gestapt zou zijn. Dus dan maar bij de tent blijven hangen, waar ik spontaan misselijk werd…….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s