Eindelijk maar toch… het laatste deel van mijn avontuur in Amsterdam… Ondertussen is er ook iets veranderd aan de blog… buiten de kleuren en indeling is de url ook veranderd in http://www.hkisrunning.com maar goed nu het vervolg op het verhaal

WACHTEN

Zoals ik al vertelde in de laatste blog over de Amsterdam Marathon werd ik misselijk terwijl ik wachtte op mijn lieve vrouw…

De aardige man van de garderobe zag dit en bood me zijn flesje water aan en zei dat ik maar even op de tafel moest gaan zitten. Echt super aardig. Hoe misselijk ik ook was, was ik wel bezig met het blog verhaal in mijn hoofd te schrijven. Natuurlijk moest ik wel bij de feiten blijven en dus maar even de app van de Marathon downloaden om te zien waar ik m’n vrouw had “los gelaten”… dus de app was gedownload en haar opgezocht…. en wat zag mijn oog… nee dit klopt echt niet… ik heb niet 6 km alleen gelopen… ze was namelijk de 36.1km punt voorbij… wauw wat goed!!!! mijn super geweldige (superlatieven komen te kort) vrouw loopt nog!!!! en de verwachtte eindtijd… wat kan mij dat bommen… ze loopt nog!!!! Ze gaat hem uitlopen!!! haar 3e en zeker haar zwaarste marathon!!!

Ze is de 40km gepasseerd en de de verwachte eindtijd is zelf geslonken met ruim 7 minuten… dat betekend dat ze aan het versnellen is……… en dan niet veel later YES!!!! gefinisht!!!!

Ondertussen dat ik naar de poort van de finishers liep kwam ik een aantal bekenden tegen waar ik nog even mee gepraat heb maar wel weer door om mijn vrouw te omarmen… maar door de mensen menigte zag ik de ‘poort’ niet en liep er zo aan voorbij en liep dus per abuis richting de publieksingang… En ook hier kwam ik weer bekenden tegen… met een oog op de finishstraat toch nog even met hen gepraat…

Maar omdat ik mijn trots niet had gespot toch maar weer terug naar de tassentent… En daar hoorde ik iemand met een hele bekende stem 855 noemen… Het nummer wat haar tas had gekregen…. na 16km en aardig wat tijd er tussen eindelijk weer herenigd.

WEER SAMEN

Natuurlijk heb ik haar ontiegelijk vaak verteld hoe trots ik op haar ben en natuurlijk gevraagd hoe het ging. Haar antwoord: ‘het gaat wel’ en daar kon ik het dan even mee doen. Na een tijdje naar de tent voor het medaille graveren gestrompeld, waarna we samen naar de metro strompelden. Lopen kon je het in beide gevallen moeilijk noemen.

Bij het wachten op de pendelbus kwamen we heel toevallig de 5 Fransen weer tegen en de felicitaties vlogen over en weer. Op de kamer aangekomen snel het bad vol laten lopen en snel samen in bad… en wat deed dit wonderen voor de spieren….. de spieren ontspanden enorm, heerlijk gevoel gewoon.

Na het bad de kleren weer vlug aan en op naar het centrum om wat te gaan eten. We kozen voor de makkelijke weg en dus hetzelfde restaurant als waar we de dag er voor gegeten hadden.

op ons menu stond dan een pompoensoep met een siabattahbroodje en als hoofdgerecht een ovenheerlijke pizza.

na het eten terug naar het hotel en daar nog wat thee gedronken en een spelletje Kolonisten van Catan dobbelspel gespeeld om vervolgens heerlijk te gaan slapen  en de dag weer in onze dromen voorbij te laten komen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s