Het is al een paar jaar geleden dat ik voor mijn vrouw gevallen ben als een blok, figuurlijk wel te verstaan. Maar vorige week zondag (18 Feb.) viel ik letterlijk als een blok voor voor haar.

Mede dankzij haar lieftallig maatje. Met ongeveer 2K op de teller nam ik even de lijn van haar maatje over zodat zij even beide armen normaal kon bewegen en maatje even iets sneller kon lopen.

Na circa 300 meter kwam er een fietspad paaltje en ik houd de lijn netjes omhoog om vervolgens mijn hand weer naar beneden te doen en de lijn gaat dus logischerwijs mee. Wat ik niet zag/doorhad was dat er nog geen meter later er nog een fietspad paaltje stond. Dus toen de lijn strak stond dacht ik dat maatje van Babette op de rem stond. Maar nog geen seconde nadat ik half omgedraaid was lag ik dan ook met mijn rechterschouder onder me op de grond.

Dus 18 Februari jl. ben ik nogmaals voor Babette als een blok gevallen, alleen was het deze keer een stuk pijnlijker dan de eerste keer. Het enige wat ik op dat moment dacht… het gaat toch niet gebeuren dat ik de marathon van Rotterdam moet afzeggen? Nu ruim een week later weet ik het nog steeds niet hoe en wat, want mijn schouder is nog steeds pijnlijk ondanks de ibuprofen 600mg.

De huisarts is in ieder geval bang voor ontstekingen, omdat zowel de spieren als de pezen en de slijmbeurs een behoorlijke klap hebben gekregen en misschien zelfs scheurtjes hebben. Dus nog even afwachten wanneer ik de hardloopschoenen weer aan kan trekken 😦

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s